ياحميد

مستي از ما نيست، خود مي‌طلبند...(نمي‌دونم كجا اينو خوندم)
حيــــــــــــــــــــــــــدر مدد
----------
از اين اتوبوس ريالاتي‌ها رو كه سوار شدم، با اينكه جا زياد بود روي صندلي‌اي نيشستم كه برعكس جهت حركت اتوبوس قرار گرفته بود. همه‌چي بهم ريخت يه باره! يه نگاه جامع ‌الاطراف كردم به كل اتوبوس و تقريباً تك تك آدم‌هايي كه رو برويم نيشسته بودند.
خوبي‌اش به اين بود كه خوانومان(جمع الخانم، في لغة العجب و لاعرب!‌) حضور بسيار كمرنگي داشتند و اون تعداد معدود هم كه در انتهاي اتوبوس بودند به چشمم نيومدند. القصه، راستش رو بخواهيد ديدم احدي از مردان، ياراي چشم در چشم شدن با من رو نداره. چرا؟ بماند براي فرصتي، اگر شد.
به سختي خودم رو كنترل كردم تا مبادا بخندم ولي از لبخند نتونستم فرار كنم. آخه هر كي اين طرفي مي‌شينه يا كتاب مي‌خونه مثلاً! يا خودش رو به خواب مي‌زنه و يا به سقف اتوبوس و پنجره‌هاش نگاه مي‌كنه. اما من نتونستم يعني از همون اول كه سوار شدم تك تك آدم‌ها رو نگاه كردم تقريباً. شايد خنده‌ام‌ واسه اين بود كه اون‌ها يا الكي چرت ‌مي‌زدند يا چشم‌هاشون رو از روبرو شدن با نگاه‌هام فراري مي‌دادند. گاهي اوقات اينجوري‌ام ديگه، اگه شيطنته كه نيست پس چيه؟ بلــــــــــــــه؟
--------
درهاي رحمات و نعمات ويژه و غير ويژه خدا بازه ولي كو چشم بيناي من كه ببينه همه ‌چي دور و برمه ولي هر چيزي به موقعش بايد ديده بشه لابد.
-----
به يكي‌ ميگن آب، ياد اكسيژن و هيدروژن ميفته، به نوكر امام حسين كه مي‌گن، داغش تازه ميشه؛ ميگه حسين!
ريز شدن به احوالات عاشق‌هاي خوب و رتبه اول ارباب، بركت داره. عاشق‌هاي رتبه يك!
--- 

 
برق چون شمشير برّان
پاره ميکرد ابر ها را
تندر ديوانه غرّان 
مشت مي زد ابرها را
جنگل از باد گريزان 
چرخها مي زد چو دريا
دانه هاي گرد باران 
پهن مي گشتند هرجا 
سبزه در زير درختان

رفته رفته گشت دريا
توي اين درياي جوشان
جنگل وارونه پيدا
بس گوارا بود باران 
به! چه زيبا بود باران
مي شنيدم اندر اين گوهر فشاني
راز هاي جاوداني ، پند هاي آسماني :
- « بشنو از من کودک من !
پيش چشم مرد فردا 
زندگاني - خواه تيره ، خواه روشن-
هست زيبا ، هست زيبا ، هست زيبا.»