ياحميد

۱-تكرار عبارت "توكلت علي ‌الله" هم تأثيرات عجيبي دارد. كاري مي‌كند كارستان!
در خيلي از موارد، توكل داشتن براي رفع موانع مادي و معنوي حرف اول را مي‌زند. باقي پيشنهاد‌ها و راه حل‌ها چيزي است درحد كشك!
۲-ديروز در راه آمدن به محل كار شعري كه در كتاب فارسي سال چهارم دبيرستان داشتيم بي‌ اختيار به ذهنم رسيد و دو سه بار آن را زمزمه كردم:
"اي از بر سدره شاهراهت   وي قبه عرش تكيه گاهت"*
الحمدلله حال بسيار خوشي دست داد كه ادامه دارد.
۳-"چهل سالگي" را كه پشت سر گذاشته‌ام، اوضاع روحي‌ام خيلي فرق كرده است. بيش‌تر به خودم نهيب مي‌زنم كه:
فلاني! از مرز سني‌ ِ خاصي عبور كرده‌اي. حواست بايد جمع جمع باشد، كه انتظار از تو، بيش از پيش است.

عمر گرانمايه در اين صرف شد
تا چه خورم صيف و چه پوشم شتا
(شيخ اجل سعدي عليه الرحمه)

اللهم عجل فی فرج مولانا صاحب الزمان علیه السلام
ولادت حضرت موسی‌بن جعفر علیه السلام رو تبریک عرض می‌کنم. انشاالله که مورد توجه خاص حضرات معصومین علیهم‌السلام باشیم. 

مطلب دوم:

يكشنبه‌اي كه گذشت دعوت شدم براي رفتن به جلسه‌ي نقد وبلاگ‌ها كه در فرهنگسراي دانشجو برگزار مي‌شه. رفتم. عصري بود و هوا هم كمي سرد. قراربود ساعت پنج تا هفت باشه كه بخاطر نماز مغرب و عشا با تأخير برگزار شد. از بين بيست و نه وبلاگ نقد شده در جلسات قبلي، يكي قرار بود كه بعنوان برترين انتخاب بشه كه شد. با رأي گيري در آمفي تئاتر، وبلاگ دوست خوب و خوش برخوردم حاج حميد انتخاب شد و جايزه‌اش رو دريافت كرد، مباركشون باشه. دلم هم براي دوباره ديدنش تنگ شده بود كه جلسه بهونه‌اي شد براي تجديد ديدار.
با تعدادي از وبلاگ‌نويس‌هاي قديمي هم سلام و عليك و ديدار كردم. دوستاني كه قبلاً از طريق وبلاگ اون‌ها رو مي‌شناختم. با بعضي از عزيزان هم همون‌جا آشنا شدم.
جلسه‌ي خوبي بود و جاي شما خالي، خيلي خوش گذشت.

۱- يك مسئله جامعه شناختي! چرا بعضي‌ها مي‌توانند حرف دلشان را بزنند ولي من فقط مي‌توانم "دل حرفم" را بزنم؟ 
۲- يك ضرب‌المثل نامعروف هست كه: هرگاه دلت گرفت و راه چاره‌اي نيافتي، وبلاگ بنويس دل‌انگيز. وبلاگ.

تكمله:
بازباران باصداي گريه‌هاي كودكانه رو هم نويسنده‌ي محترم وبلاگ آلوچه معرفي كرده‌اند، ملاحظه فرماييد.

پيدايش كردم. اينقدر گشتم و جستجو كردم تا وبلاگ جديدش رو پيدا كردم. ه. رو عرض مي‌كنم. خيلي زيبا نوشته. كلي هم عكس داره وبلاگش و فيلم و از اين عناصر جالبناك. يا صاحب صبر. يه دفعه‌اي ياد كارهايي كه دارم افتادم و قول‌هايي كه به اين و اون داده‌ام براي سفارش‌هاي دوستانه‌شون. انجام مي‌شه ايشاللا. آره. داشتم مي‌گفتم كه جالبناكه وبلاگش. نوشته‌هايش هم. اين نوشته‌هايي كه از باور افراد برخاسته و حرف دل هست رو دوست دارم. حالا بگذريم كه خيلي‌هايش تلخه و غمناك ولي چه مي‌شه كرد كه يا واقعيت يا بر اساس واقعيت.
تو هم كه مي‌خوني بيا و بگو چي مي‌گي بابا؟ مبهم حرف زدن رو دوست داري انگار، نه؟ جواب- دو نقطه- نه- اما دوست ندارم از او اسم ببرم. خوشبختانه با اينكه دوست وبلاگي‌ام بوده و خداكنه باشه ولي تابحال يك كامنت هم در اين وبلاگ برايم نگذاشته. امروز لذت بردم از اينكه يافتمش. شايد يك‌سال بود كه خبري ازش نداشتم. يافتنش هم كاري نداشت چون همون اسم خودش رو داره وبلاگ تازه‌اش! هنر كردم!!!
سطح پايين نويسي‌هاي حقير رو مي‌بخشيد انشاالله. من از كلاس بالا نويسي و ذكر اصطلاحات خيري نديده‌ام. بهتر بگويم. دوست دارم اينجا خودموني بنويسم و ساده و روان. خيلي تخصصي نويسي و مقاله نويسي به نظر من جايگاهش توي وبلاگ‌هاي شخصي و دوستانه نيست.

وبلاگ يكي از دوستان اينترنتي ناديده‌ام بدجوري "درونم" رو دگرگون مي‌كنه، نوشته‌هايش. عميق و فني و دلنشين. مطالبش ديني نيست ولي چون از سر راستي نوشته شده، مايه‌ي دلخوشي من شده. هر چند وقت يكبار يا دوبار يا بيشتر مي‌روم به سراغش. درون بايد براي اين ايام منقلب بشه. حالا خودم به كلمه‌ي درون اعتقاد چنداني ندارم و بايد بنويسم"روح و روان". اين وبلاگه يكي از بهونه‌هام مي‌شه براي عزاداري. همه‌اش كه براي خودم نبايد باشه، بايد ياد دوستانم هم باشم و اين ياد دوستان بودن برايم بهره‌‌ي بيشتري داشته از سفره‌ي گسترده‌ي ارباب عشق. 
حالا حدس قريب به يقين دارم كه دوستانم هم ياد من بوده و هستند در خيلي از جاها و زمان‌ها. دوستان ديده يا ناديده. دوستان؟ نه، همون‌هايي كه فقط وبلاگشون رو مي‌بينم و مي‌خوانم و هيچ ارتباطي هم باهم نداشته‌ايم، حتي با يك كامنت. این یادآوری‌ها برایم خیلی شیرین بوده و هست.