ياحميد

ساعت شش صبح كه تازه آفتاب طلوع كرده بود، از منزل خارج مي‌شدم تا يك عدد نان داغ بخرم. بعد از باز كردن در ِ حياط، پسر كوچكي كه حدوداً دهساله بنظر مي‌رسيد را ديدم. ايشان به محض شنيدن صداي بازشدن در حياط، شروع به دويدن كرد. حدس زدم او حدس زده كه من هم به نانوايي خواهم رفت و اگر سريعتر نرود من زودتر  به نانوايي مي‌رسم و او بعد از من نان خواهد خريد. وقتي به نانوايي رسيدم ديدم او هم در نانوايي است و منتظر دريافت نان. با صداي پاي من سر خود را به عقب برگرداند و من را ديد. بازهم حدس مي‌زنم كه متوجه شد كه حدسش درست بوده كه من به نانوايي خواهم آمد. نان خود را از نانوايي خريد و شروع به دويدن به سمت بيرون از نانوايي كرد. اينجا يك سؤال مطرح مي‌شود كه چرا اين كار را كرد؟ پاسخ من اين است كه براي اين‌كه! يعني به همان دليل كه حدس زده بود و حدسش درست از آب درآمده بود. وقتي نان داغ خود را خريدم و به منزل برگشتم، آن را با يك مقدار كره پاك سرد و يك ليوان چاي ولرم صرف كردم. سرو كردم. خوردم!